31-10-04

chinezen!

Net gaan chinezen met bomma en bompa, tante en nonkel en de 2neven. En ik ben denk ik te weten gekomen waarom ik niet meer naar huis wilde na mijn "studies" en  da komt nie  door te gaan eten maarvooral de tijd ervoor. Vader en broer waren aant bekvechten, en dat verpestte gewoon de hele sfeer. En ik voelde me heel erg ambetant. En dan zitten ze op elkaars kap en de een wil niet toegeven aan de ander en vice versa...
het wordt een korte blog dees keer, ma dees week haal ik dat wel in!
knuffels

16:08 Gepost door ellen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-10-04

Van blote benen naar zelfstandigheid

Ja ja, je leest het goed, kale billen. Heb net mezelf eens verwend en de beenharen verwijderd. Ik zag er eigenlijk echt op tegen, maar het is echt nog verhelderend, allé, je bent bezig de haren aan het afdoen, maar eigenlijk zit je met je gedachten ergens anders. en ik zat dus met mijn gedachten bij een autootje voor mezelf. hoe ik erop kom, wel vandaag is mijn nicht haar rijbewijs gaan afleggen (ik moet nog vragen hoe het is afgelopen, ma ik heb er vertrouwen in) en vandaag stond mijn broer aan mijn deur om mijn boodschappen te brengen en 5 minuten nadat hij weg was, stond mams en tante er ook. Allé ja, tis natuurlijk wel heel fijn en zo, maar als ik zelf kon grote inkopen doen, dan was ik al weer een stap dichter bij het zelfstandig zijn. (al vind ik dat ik het nu ook al goed doe)
Zelfstandig zijn is advies vragen aan mensen die er meer van weten dan jezelf! (en dan er je eigen mening over hebben en naar eigen goed handelen)
Ik ben blij dat ik de kans heb om te doen wat ik wil. En bij deze wil ik iedereen bedanken die me daar op een of andere manier heeft of heeft willen helpen. Bedankt.
Van benen naar zelstandigheid, wie had dat ooit gedacht?!
de groetjes
vele knuffels
 

22:00 Gepost door ellen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-10-04

zeggen en doen zijn 2 verschillende dingen en ik raak er maar niet uit

Ja ja , de intensie om goede dingen te doen is er wel, maar het echt doen is iets helemaal anders!
Van opzoekingen opt internet is er nog niet veel in huis gekomen, ben er wel aan begonnen, maar het is me nog steeds veel te ingewikkeld.
Ik begin toch wel te beseffen dat ik me niet ten volle uit in wat ik kan. Allé, ik werk nu in een wasserij, terwijl ik kleding en etalage en decor en kleinhandelaar op mijn diploma staan heb. En als ik heel eerlijk mag zijn, voor mij is dat het eigenlijk nog niet. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik iets wil doen met kinderen! Maar kleuterleidster spreekt me niet aan, en toekomst zit er niet in, vele die ervoor studeerden zitten zonder werk. ja echt, hoe meer ik nadenk, hoe ingewikkelder ik het vind. En ik raak er maar niet uit!
ga nu lekker wat kleren herstellen, want ja, dat doe ik toch wel graag!
knuffels
ellen

21:42 Gepost door ellen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-10-04

een stukje blog

Gisteren schreef ik voor mezelf een prachtig stukje blog, maar door mijn onhandigheid met computers staat het er dus niet op. Ik vind het zo moeilijk om iets 2maal te schrijven, maar ik wil het toch proberen.
het mooiste deeltje kwam erop neer dat ik van deze blog een 'bevrijdend' gevoel krijg, heb gekregen, zal krijgen,...
Met een dagboek hou je alles voor jezelf, je zult dat niet zomaar aan iedereen tonen. Maar hier leg je je ziel bloot (allé ik toch) en toch voelt het niet alsof je kwetsbaar bent, want dat ben je als je je ziel toont.
Ik had ook beloofd om vandaag opt internet op zoek te gaan naar een nieuwe job, een interessante cursus of zelfs een interessante studierichting. Wat ik dus zal doen na deze blog.
De reden: ik kwam erop dat je als je gelukkig wilt worden in het leven je er zelf voor moet zorgen. En aangezien ik me niet op mijn best voel in mijn huidige 'job' moet ik de stap zetten en vooruitgaan.
Het leven is wat je ervan maakt!
Gisteren ben ik ook tot besef gekomen dat ik zo graag een vriend wil, een echte mannelijke vriend, geen lief, maar een echte vriend. Tja, een lief zou ook tof zijn, maar dan moet dat echt met de juiste redenen zijn, en niet gewoon daarom.
Zie je, gisteren leek de blog die ik schreef zo diepzinnig, en nu is het slechts een opsomming van dingen, maar ja.
groetjes
ellen
 

17:48 Gepost door ellen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-10-04

het werken houdt niet op

Ja, het werken houdt niet op.
Ik kom thuis vant werk, en het is hier weer een warboel.
Deels Lyndsey en deels mijn schuld. Dus ben ik weer aan het opruimen geslagen en probeer er iets moois van te maken. En weet je wat, ik voel me gelukkig wanneer ik alles onder controle heb. Ik voel me super en zelfstandig. (ondertussen is de rommel voor de helft weg en ben ik heel gelukkig)
En aan de andere kant wa minder, ik heb het gevoel alsof het leven aan me voorbijglipt. Ik hoor mensen, maar heb  het gevoel er niet helemaal bij te horen. En het ergst van al is, ik denk dat ik het echte studentenleven aan me laat passeren, terwijl ik me echt afvraag, had ik niet beter iets echt gestudeerd. Want ik geef het als eerste toe, wat ik studeerde kun je in geen geval moeilijk noemen, eigenlijk mag ik het niet studeren noemen ook niet, want ik leerde er niets, enkel vriendschap en bedrog. Op zich toch wel belangrijk, maar vroeg of laat komt het langs je weg, daar kun je vanop aan.
maar ik laat deze depressieve gedachten niet aan mijn hartje komen! Ik heb besloten om tot na nieuwjaar bij de wasserij te blijven werken, en dan ander werk te zoeken. En dan avondlessen te volgen, misschien om kinderopvang te doen of iets als kapster of nog meer specialiseren in de kleding of nog iets heel anders... (btw in witte raven zag ik iemand die niets van kleding weet een prachtige trouwjurk maken, en toen kwam die droom weer bij me naar boven om zelf een boetiek te runnen!) Maar hé, da zijn dingen voor morgen, nu wil ik centjesverdienen en veel sparen, om later niets te kort te komen.
En nu eindig ik met mijn begin,
het werken houdt niet op
 
kus

19:19 Gepost door ellen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-10-04

even alles op een rijtje proberen te zetten

Bericht aan mijn innerste ik.
Zit met mezelf in de knoop, mijn 'relatie' met Luis, een portugese knapperd is ten einde. En ik ben er treurig om, maar ik wist dat het niet ging blijven duren en dat het nooit iets echts zou worden. Zoals hij zei, het was een droom waar we samen in geloofden. En ja, toegegeven, dat was het precies, maar dat wil niet zeggen dat het niets doet. The heart has its reasons in which reason knows nothing! (Blaise pascal)
Een berichtje die ik kreeg van mijn beste vriendin alias nicht maakte dat ik terug met mijn voetjes op de grond sta. Deze wil ik dan ook meegeven aan de mensen die dit lezen.
Je kunt je wel binden aan iets, maar als het dat niet is, maak dan een nieuwe knoop en zie hoelang deze het houdt. Tilde degraeuwe
genoeg daarover, ik wil ook nog even mijn hartje luchten over het feit dat ik nu alleen woon (eigenlijk met een vriendin om de kosten te delen, maar ik bedoel, niet meer bij de ouders wonen)
Dees weekend voor het eerst een weekend in mijn huisje gebleven, al de vorige weekend was er thuis telkens wel nog iets te doen. En ik dacht, voor dit weekend, ik ben het al heel gewoon om alleen te wonen, maar niets is minder waar. Ik voelde me eenzaam, maar op een manier zo zelfstandig dat ik het gevoel gekregen heb dat het toch een nieuw begin is van een leuke, mooie en interessante ervaring.
Het leven is niet altijd wat je ervan verwacht, maar ik mag niet klagen, tot nu toe heb ik nog nergens spijt van, op geen enkel vlak.
groetjes ellen

21:55 Gepost door ellen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |